dossiers
Zes verdachten, onder wie twee uit Nieuw-Schoonebeek, worden verdacht va...
In de vroege ochtend van donderdag 30 juni wordt de woning van Koert Eld...
Sinds 2009 wordt in Coevorden jaarlijks de Coevorder HandelsMISSie gehou...
Een 31-jarige man uit Klazienaveen is in de vroege ochtend van vrijdag 3...
Bert gaat voor goud

3 - Schrikdraodmuziek

Door Bert Heerink op donderdag 23 maart 2017 15:00
  • ignore touch

    Vandenberg, Japan 1984. © Archief Bert Heerink

  • ignore touch

    Vandenberg, Japan 1984. © Archief Bert Heerink

mail pinterest

Aan de rand van Doetinchem ligt het kleine gehucht Dichteren. Mijn fantastische opa woonde er en bestierde er samen met oma (in elk geval gaf zij hem die indruk, we weten hoe oma’s zijn!) de kleine boerderij met landbouw en vee.

Ik herinner me dat we op warme zomerdagen, die in mijn herinnering warmer lijken en vaker voorkwamen, met alle neven en nichten af en toe hielpen hooien. Opa zie ik dan nog altijd staan aan de rand van zijn land: pet op de kop, leunend op zijn hooivork en strak loerend in westelijke richting. Daarbij mompelde hij voor zich uit dat er van over de beek nog geen goeie hond vandaan kwam en dat 'ze' Den Haag vooral moesten afsteken en naar Engeland laten afdrijven.

Pas nu begrijp ik af en toe waar de man het over had als ik in het kader van grote beslissingen en bureaucratie het woord Den Haag hoor vallen. Ik draag deze gedachten dan in diepe stilte en voorzichtigheid. Er zijn mensen die menen dat de écht fijne menselijke trekjes slechts te vinden zijn in hen die zich Hagenees mogen noemen. Toevallig is mijn vrouw er één van. Je wilt tenslotte aangaande de dagelijkse warme maaltijd geen risico’s lopen!

Dat afdrijven naar Engeland begreep ik al helemaal niet. Uit de intonatie van de gemompelde verwensingen richting onze landsbestuurders begreep ik dat het er niet best voor stond met Den Haag, maar Engeland? Daar kwam in mijn ogen de beste popmuziek vandaan en moesten we zo’n natie dan opzadelen met onze narigheid?

Ik bezocht mijn grootvader na een tournee door Japan. 'Opa, heb je me nog op tv gezien', vroeg ik hem enthousiast. Met de eerlijkste ogen die ik ooit gezien heb keek hij me aan en sprak de legendarische woorden: 'Gezien heb ik u wel, maar gehoord gelukkig niet. Ik heb het geluid afgezet. ’t Is schrikdraodmuziek!' En of ik misschien iets mankeerde dat ik zo met mijn hoofd met lange haren had staan schudden? Toen hij eenmaal begreep dat ik met al dat gedoe mijn boterham verdiende gaf hij de hoop op dat ik ooit nog 'aan het werk' zou gaan. Hij vroeg me in de loop der tijd zelfs zo af en toe wel eens spontaan of ik nog 'ergens moest gaan schreeuwen die dag'?

In de jaren negentig, midden in de periode van het succes van de Heineken reclamespots en de daarvoor door mij ingezongen nummers, belde op een zekere dag een boer uit de Noordoostpolder. Of ik niet midden op zijn land een optreden wilde geven. Goed betaald, verder geen gedoe. Hij zou er erg blij mee zijn, want het leek hem de enige manier om de spreeuwen van zijn land weg te jagen.

Opa? Reïncarnatie?

 

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.